كتب.. يسرى البنوبى
انا وحدانيه وانا دهيه اللى بقول عليها ومش واحده تانيه وهيه هيه اللى بقول عليها وبحكى عنها وهيه منى وانا اصلى منها وعشان لانى كنت عايشه اوقات كتيره وسط أهلى متنعمه وعيشتى سهله وكنت حاسه انى متطمنالهم فى كل وهله بدام دى ناسى خلونى نسيت وحدتى وجميع مشاكلى وانا كنت عايشه دنيتى فى كل وقت وضهرى محمى عشان لانى كنت عايشه بينهم بس دلوقتى ياخسارة يادنيا معدش ليا فى الدنيا ديه اى امل فى بكره ولا اى وقت علشان بجد اهو جاتلى فكره انى بعيش لوحدى وبقيت بقهرى فاقده الامل و الثقه فى كل حاجه من وقت مضهرى انكسر من ظلم الدنيا ليا ومهما حصل معايا ولا حد وصل ومد ايده وطبطب عليا ولاخد بخاطرى وخلانى اطمنت له واهو كان زمانه خلانى لقيت الامان اللى اتحرمت منه من زمان وان سألت نفسى وسألت ناسى ايه اللى حصل بعد اللى كان الاقى الكل مش سامع كلامى حتى الاسامى اللى عرفنا بعض بيها اوام اتنست من زمان وبقينا اغراب عن بعضنا وكأن الزمان وقت العقاب فقد الأعصاب هوه كمان و اهو زود علينا الغضب من كل باب وبدون اسباب والظاهر بقا اهو ان الاوان للبكاء والنهنهة بعد مازود عقابه علينا كمان واهو عضنا
