بقلم / كاتب الأغانى يسرى البنوبى
على قد ما الواحد فينا عاش طول عمره بيعانى م الدنيا وبيشوف فيها اللى ماشافوش غيره فى الأصعب ومع كل الصعب ده بيصبر ويتحمل على الآخر ولوحده وانا منهم عايش فيها ومعايشها ومن كتر الوحده اللى حاسسها واهو بعانى واهى كل حاجه فيا وجعانى ع الاخر ومع ذلك واهو الواحد منا ماعمروش عن فعل الخير ده يتأخر ولا يتاخر ولا يبعد مره عن احبابه ولا قدر يقول ولا مرة مايهموش منهم ويهملهم مع انه طول عمره عايشها بس بالقدرة ويادوب عايش ومتدارى ورا بابه ولا بيشكى وان شكى يعنى هيبقى يلاقى مين ده اللى يعملها ويخطى اعتابه عشان يطيب خاطره ويهديه حبه والكل هامله ولا بيفكر فيه بس لو حصلت دى تبقى معجزته و هدية ربنا ليه لو لقى غيره يهتم ده لو تمت لكن معلش ده محدش عمره يعملها لو اتعملت ولا يمكن ولا هيكون غير الوحده والأحزان اللى هتكونله وهوه مستغرب لو بس فى لحظة تفرج وياه دنيته فى عينه وتوريه شعاع من نور وحب يفرحله حبه من نفسه ويجيه الدور بيلاقى النفس اللى بتنا فسه وتكتر بقا نفسنته ويقولو عنه يابخته ده موفق ديما فى أعماله وصبح مجبور خاطره ويلاقى العيون اللى بصاله وحسداه والكل باصصله بعينيه ومبرق وبيحسد فيه وهوه عاش عمره متلخبط ومن حيرته على طول بيغرق فى احزانه وبيخبط على كفوفه من خوفو من الايام ومابينام وماحدش غيره بيدرابه ولا بيشوفو غير ربه اللى عالم بيه والظاهر بقا كل النفس بالسوء دى إمارة على طول ونفسها تطوله وبنارها تقوم تكويه لكن ربنا اللى بيحوش عنا كل الشر ده وبلاويه ورحمة ربنا دى باقيالنا وويانا وع الدوام واهى قادرة ع الشر ده ولابد انها تنهيه .
